بررسی گوشی a37 سامسونگ

گوشی‌های پرچمدار همیشه موقع معرفی سر و صدای بیشتری راه می‌اندازن، اما واقعیت اینه که بخش بزرگی از فروش برندهایی مثل سامسونگ مربوط به میان‌رده‌هاست؛ گوشی‌هایی که قرار نیست قوی‌ترین دوربین یا خفن‌ترین پردازنده بازار رو داشته باشن، ولی باید توی استفاده روزمره کمترین دردسر رو برای کاربر درست کنن. گلکسی A37 سامسونگ هم دقیقاً با همین فرمول وارد بازار شده. یه میان‌رده آشنا که طراحی سامسونگی، نمایشگر سوپر امولد، دوربین اصلی قابل قبول، نرم‌افزار کامل و پشتیبانی طولانی‌مدت رو کنار هم قرار داده؛ اما مشکل اصلیش اینه که نسبت به نسل قبلی تغییر خیلی بزرگی نکرده و حداقل با قیمت اولیه‌ای که وارد بازار شده، انتخاب کردنش اصلاً کار راحتی نیست.

مهم‌ترین تغییر A37 نسبت به گلکسی A36، کنار گذاشتن پردازنده اسنپدراگون نسل قبلی و استفاده از اگزینوس ۱۴۸۰ سامسونگه؛ تراشه‌ای که قبلاً توی گلکسی A55 هم دیده بودیم. دوربین اصلی هم سنسور بزرگ‌تری گرفته و مقاومت گوشی از IP67 به IP68 رسیده، اما توی بخش‌هایی مثل طراحی، نمایشگر، ظرفیت باتری و سرعت شارژ با یه محصول تقریباً تکراری طرفیم.

حالا سؤال اصلی اینه که گلکسی A37 با این مشخصات و قیمت، ارزش خرید داره یا بهتره سراغ نسل قبلی، گلکسی A56 یا سایر رقبا بریم؟ توی بررسی گوشی سامسونگ A37، تمام بخش‌ها رو دقیق زیر ذره‌بین می‌بریم.

طراحی A37؛ آشنا، ساده و کمی تکراری

وقتی گلکسی A37 رو از جعبه بیرون میارید، احتمالاً اولین واکنشتون اینه که بگید: «خب، این که همون گوشی قبلیه!» سامسونگ چند سالیه فرمول طراحی سری A رو خیلی تغییر نمیده و A37 هم از این قاعده مستثنا نیست.

بزرگ‌ترین تغییر ظاهری گوشی به طراحی ماژول دوربین برمی‌گرده. سه لنز دوربین حالا داخل یه جزیره کپسولی یا بیضی‌شکل قرار گرفتن که نسبت به ماژول کاملاً مشکی A36، هماهنگی بیشتری با رنگ بدنه داره. این تغییر باعث شده طراحی پشت گوشی یه مقدار مرتب‌تر و امروزی‌تر دیده بشه، ولی قرار نیست با یه ظاهر کاملاً جدید روبه‌رو بشید.

البته بین حلقه‌های دوربین و جزیره اصلی یه فاصله خیلی کوچیک وجود داره که می‌تونه محل جمع شدن گردوغبار و پرز باشه. تمیز کردن این قسمت هم احتمالاً بعد از مدتی به یکی از سرگرمی‌های اجباری صاحب گوشی تبدیل میشه!

پنل پشتی گوشی شیشه‌ایه و مثل قسمت جلویی با گوریلا گلس ویکتوس پلاس محافظت میشه. استفاده از شیشه باعث شده A37 از پشت حس یه گوشی نسبتاً باکیفیت و گرون‌تر رو منتقل کنه، ولی سطح براقش خیلی زود اثر انگشت، چربی و لکه رو به خودش جذب می‌کنه. یعنی اگه بدون قاب از گوشی استفاده کنید، باید با منظره پشت چرب و کثیف گوشی کنار بیاید.

فریم گلکسی A37 برخلاف A57 از پلاستیک ساخته شده. فریم پلاستیکی شاید به اندازه آلومینیوم حس لوکس بودن نداشته باشه، ولی سبک‌تره، راحت‌تر خط نمیفته و مقاومت مناسبی هم داره. سامسونگ برای گوشی از لبه‌های نسبتاً تخت استفاده کرده و دکمه پاور و تنظیم صدا رو روی برآمدگی معروف خودش قرار داده؛ قسمتی که حالا به یکی از امضاهای طراحی گوشی‌های سامسونگ تبدیل شده.

وزن گوشی بسته به منبع ۱۹۶ تا ۱۹۷ گرم اعلام شده و ضخامتش هم ۷.۴ میلی‌متره. این اعداد برای یه گوشی ۶.۷ اینچی مناسبن، ولی تخت بودن لبه‌ها باعث میشه ضخامت گوشی بیشتر از عدد واقعی به چشم بیاد.

در مورد خوش‌دست بودن A37 نظرها می‌تونه متفاوت باشه. وزن و ضخامت گوشی مناسبه و بدنه حس محکم و یکپارچه‌ای داره، اما عرض نسبتاً زیاد، حاشیه‌های صفحه و لبه‌های کاملاً تخت ممکنه برای بعضی از کاربرها، مخصوصاً موقع استفاده طولانی، خیلی راحت نباشه. در مجموع با گوشی بددستی طرف نیستیم، ولی می‌شد طراحی ارگونومیک‌تر و حاشیه‌های کمتری داشته باشه.

پایین گوشی درگاه USB Type-C، اسپیکر، میکروفون و خشاب سیم‌کارت قرار گرفته. خشاب از دو سیم‌کارت نانو پشتیبانی می‌کنه، ولی خبری از درگاه کارت حافظه نیست. A37 همچنین از eSIM پشتیبانی می‌کنه، هرچند استفاده از سیم‌کارت الکترونیکی همچنان به اپراتورها و بازار محل عرضه گوشی بستگی داره.

یکی از پیشرفت‌های خوب این نسل، دریافت گواهی IP68ه. گلکسی A36 گواهی IP67 داشت، اما A37 حالا می‌تونه طبق استاندارد اعلام‌شده تا ۳۰ دقیقه در عمق حدود ۱.۵ متری آب شیرین مقاومت کنه. این تغییر شاید توی استفاده روزمره خیلی بزرگ به نظر نرسه، ولی برای یه میان‌رده نکته مثبتی محسوب میشه.

سامسونگ این گوشی رو در چهار رنگ خاکستری، زغالی، سفید و بنفش روشن عرضه کرده.

جعبه گلکسی A37 مثل باقی گوشی‌های جدید سری A باریک و ساده طراحی شده. داخل جعبه علاوه بر خود گوشی، یه کابل دوسر Type-C، سوزن سیم‌کارت و چند برگه راهنما قرار گرفته و طبق انتظار خبری از آداپتور شارژ نیست.

نبودن شارژر وقتی بیشتر توی ذوق می‌زنه که خیلی از رقبای چینی A37 نه‌تنها شارژر رو داخل جعبه قرار میدن، بلکه از سرعت شارژ بالاتری هم پشتیبانی می‌کنن. بنابراین موقع محاسبه قیمت نهایی گوشی، باید هزینه خرید یه آداپتور سازگار ۴۵ واتی رو هم در نظر بگیرید.

صفحه نمایش A37؛ باکیفیت و روشن، اما بدون پیشرفت جدی

سامسونگ معمولاً توی بخش نمایشگر میان‌رده‌ها عملکرد خوبی داره و گلکسی A37 هم از این نظر ناامیدتون نمی‌کنه. گوشی به یه نمایشگر ۶.۷ اینچی Super AMOLED با رزولوشن ۲۳۴۰ در ۱۰۸۰ پیکسل، تراکم حدود ۳۸۵ پیکسل در هر اینچ و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز مجهز شده.

کیفیت رنگ‌ها همون چیزیه که از یه نمایشگر سامسونگی انتظار داریم. رنگ مشکی عمیقه، رنگ‌های دیگه زنده و چشم‌نواز نمایش داده میشن و موقع تماشای فیلم، وب‌گردی یا استفاده از شبکه‌های اجتماعی تجربه جذابی خواهید داشت.

نمایشگر در حالت پیش‌فرض رنگ‌ها رو کمی پررنگ‌تر و جذاب‌تر از حالت طبیعی نمایش میده. گزینه‌های تنظیم پروفایل رنگی خیلی متنوع نیستن، ولی برای اکثر کاربرها همین تنظیمات پیش‌فرض کاملاً جواب میده.

سامسونگ حداکثر روشنایی لحظه‌ای نمایشگر رو ۱۹۰۰ نیت اعلام کرده. البته این عدد مربوط به شرایط خاص و نمایش بخش کوچیکی از محتوای روشنه و نباید انتظار داشته باشید کل نمایشگر همیشه با روشنایی ۱۹۰۰ نیت کار کنه.

در تست‌های عملی دو بررسی مختلف، حداکثر روشنایی خودکار حدود ۱۲۴۶ و ۱۲۹۴ نیت اندازه‌گیری شده. این میزان روشنایی برای یه میان‌رده عدد خیلی خوبیه و باعث میشه زیر نور آفتاب هم بتونید محتوا رو راحت ببینید.

نرخ نوسازی نمایشگر دو حالت اصلی داره. حالت استاندارد صفحه رو روی ۶۰ هرتز نگه می‌داره و حالت Adaptive می‌تونه نرخ نوسازی رو تا ۱۲۰ هرتز بالا ببره. در بعضی شرایط نرخ ۳۰ هرتز هم دیده میشه، ولی خبری از حالت ۹۰ هرتز نیست. توی بعضی بازی‌ها هم نرخ فریم از ۶۰ بالاتر میره، اما بعضی عنوان‌ها روی ۶۰ فریم محدود می‌مونن.

حاشیه‌های اطراف نمایشگر، مخصوصاً قسمت پایین یا همون چونه گوشی، نسبتاً زیادن. شاید بعد از چند روز استفاده دیگه توجهی بهشون نکنید، اما وقتی A37 رو کنار بعضی رقبای چینی قرار میدید، تفاوت کاملاً مشخص میشه. حاشیه کمتر می‌تونست هم گوشی رو خوش‌دست‌تر کنه و هم ظاهر لوکس‌تر و مدرن‌تری بهش بده.

زاویه دید نمایشگر هم در حالت عادی خوبه، ولی در یکی از بررسی‌ها اشاره شده که با نگاه کردن از زاویه‌های تند، تغییر رنگ و یه هاله آبی روی تصویر دیده میشه. این مشکل توی استفاده مستقیم خیلی به چشم نمیاد، اما پنل بعضی رقبای چینی از زاویه‌های مختلف ثبات رنگ بهتری دارن.

یکی دیگه از نکات مهم نمایشگر، بحث PWM و فلیکره. طبق یکی از بررسی‌ها فرکانس PWM نسبت به نسل قبل از ۲۴۰ به ۴۸۰ هرتز افزایش پیدا کرده، ولی در تست عملی همچنان لرزش تصویر برای کاربرهایی که چشم حساسی دارن قابل مشاهده بوده. اگه شب‌ها با روشنایی کم زیاد با گوشی کار می‌کنید و معمولاً با نمایشگرهای سامسونگ یا آیفون دچار خستگی چشم و سردرد میشید، بهتره قبل از خرید حضوری با صفحه گوشی کار کنید.

در مورد HDR هم بین پخش کردن محتوای HDR و داشتن پنل HDR واقعی تفاوت وجود داره. گوشی می‌تونه فرمت‌های HDR10 و HDR10 Plus رو پردازش یا Decode کنه، اما طبق یکی از بررسی‌ها خود نمایشگر A37 قابلیت نمایش HDR واقعی رو نداره و برای این ویژگی باید سراغ گلکسی A57 برید.

در مجموع نمایشگر گلکسی A37 رنگ‌های جذاب، روشنایی زیاد و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتزی داره و توی استفاده روزمره کاملاً راضی‌کننده‌ست؛ اما نسبت به A36 پیشرفت بزرگی نکرده و حاشیه زیاد، PWM نه‌چندان مناسب برای چشم‌های حساس و نبود HDR واقعی اجازه نمیدن بهش نمره عالی بدیم.

حسگر اثر انگشت؛ همچنان معمولی

حسگر اثر انگشت A37 از نوع اپتیکال و زیر نمایشگره. محل قرار گرفتنش مناسبه، ولی سرعت و دقتش همچنان به پای خیلی از رقبای چینی نمی‌رسه.

برای باز شدن گوشی باید انگشت رو یه لحظه روی سنسور نگه دارید و اگه خیلی سریع انگشتتون رو بردارید، ممکنه شناسایی انجام نشه. عملکرد حسگر بد نیست، ولی سامسونگ مدت‌هاست توی میان‌رده‌ها از همین مدل سنسور استفاده می‌کنه و وقتشه یه دستی به سر و روش بکشه.

باتری A37؛ قابل اعتماد، ولی قدیمی

سامسونگ برای گلکسی A37 دوباره از باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی استفاده کرده. این همون ظرفیتی‌ه که از چند نسل قبل توی سری A دیده بودیم و حتی گلکسی A57 هم باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی داره.

در بازاری که بعضی رقبای چینی باتری‌های ۶۰۰۰، ۶۵۰۰ و حتی بزرگ‌تر ارائه میدن، باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی خیلی هیجان‌انگیز نیست؛ ولی ظرفیت تنها عامل تعیین‌کننده شارژدهی نیست و بهینه‌سازی نرم‌افزار و پردازنده هم اهمیت زیادی دارن.

شارژدهی A37 نسبت به A36 بهتر شده و توی یکی از تست‌ها امتیاز استفاده فعال نزدیک به ۱۴ ساعت ثبت کرده. عملکرد گوشی توی پخش ویدئو هم خیلی خوب بوده و در استفاده معمولی می‌تونه یه روز کامل همراهتون باشه.

در یکی از بررسی‌های عملی، یک ساعت اینستاگرام‌گردی با روشنایی ۲۰ درصد حدود ۷ درصد از شارژ گوشی کم کرده. یک ساعت پخش ویدئوی آفلاین Full HD با روشنایی ۵۰ درصد هم حدود ۵ درصد شارژ مصرف کرده.

نیم ساعت اجرای Call of Duty Mobile با گرافیک پایین و نرخ ۶۰ فریم حدود ۹ درصد شارژ مصرف کرده و PUBG هم تقریباً مصرف مشابهی داشته.

در استفاده سبک و معمولی، A37 می‌تونه تا پایان روز همراهتون بمونه. اما اگه زیاد بازی کنید، فیلم ببینید، از دوربین استفاده کنید یا دیتا و GPS دائماً روشن باشه، احتمالاً اواخر عصر یا اوایل شب باید گوشی رو به شارژ بزنید.

گوشی از شارژ سریع ۴۵ واتی پشتیبانی می‌کنه. در تست شارژ، گوشی بعد از ۱۵ دقیقه حدود ۳۴ درصد و بعد از ۳۰ دقیقه حدود ۶۰ تا ۶۴ درصد شارژ شده. شارژ کامل هم حدود ۷۰ دقیقه یا کمی بیشتر زمان می‌بره.

این سرعت برای یه باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی قابل قبوله، ولی در مقایسه با رقبایی که شارژرهای ۶۷، ۹۰ یا ۱۰۰ واتی دارن، خیلی چشم‌گیر نیست. تازه آداپتور ۴۵ واتی رو هم باید جداگانه تهیه کنید.

گلکسی A37 چند قابلیت محافظت از باتری هم داره. می‌تونید حداکثر شارژ رو روی ۸۰، ۸۵، ۹۰ یا ۹۵ درصد محدود کنید تا فشار کمتری به باتری وارد بشه و عمر مفیدش در استفاده چندساله افزایش پیدا کنه.

در مجموع باتری A37 عملکرد قابل اعتمادی داره، اما ظرفیت تکراری، شارژ نه‌چندان سریع و نبود آداپتور داخل جعبه باعث میشن این بخش فقط نمره خوب بگیره، نه عالی.

دوربین A37؛ دوربین اصلی خوب، سلفی عالی و دوربین‌های فرعی معمولی

روی پنل پشتی گلکسی A37 سه دوربین می‌بینیم، ولی واقعیت اینه که فقط دوربین اصلی و تا حدی دوربین اولترا واید کاربرد جدی دارن. دوربین ماکرو بیشتر نقش سیاهی‌لشکر رو بازی می‌کنه تا تعداد دوربین‌ها روی کاغذ به سه تا برسه.

دوربین اصلی یه سنسور ۵۰ مگاپیکسلی Sony IMX906 با دیافراگم f/1.8، فوکوس PDAF و لرزش‌گیر اپتیکال OIS داره. اندازه سنسور نسبت به A36 بزرگ‌تر شده و طبق یکی از بررسی‌ها، سامسونگ از همون سنسور اصلی A57 توی A37 استفاده کرده.

دوربین اولترا واید ۸ مگاپیکسلیه، فاصله کانونی معادل ۱۶ میلی‌متر و دیافراگم f/2.2 داره و فوکوسش ثابته. دوربین سوم هم یه سنسور ماکرو ۵ مگاپیکسلیه. برای سلفی هم یه دوربین ۱۲ مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.2 در نظر گرفته شده.

کیفیت عکس دوربین اصلی

عکس‌های دوربین اصلی توی نور روز در مجموع خوبن. رنگ‌ها همون حال‌وهوای همیشگی سامسونگ رو دارن؛ یعنی جذاب، خوشرنگ و گاهی کمی اغراق‌شده. رنگ‌هایی مثل آبی ممکنه پررنگ‌تر از حالت واقعی ثبت بشن و توی بعضی شرایط هم تصویر کمی به سمت رنگ‌های گرم بره.

رنج دینامیکی دوربین خوبه و بخش‌های روشن و تاریک تصویر به‌خوبی کنترل میشن. پردازش سوژه‌ها طبیعی انجام میشه و جزئیات سوژه‌های نزدیک در سطح خیلی خوبیه.

وقتی روی قسمت‌های دورتر تصویر زوم می‌کنید، جزئیات کم‌کم حالت آبرنگی پیدا می‌کنن. حتی توی نور روز هم مقداری نویز، مخصوصاً در آسمون، دیده میشه.

حالت ۵۰ مگاپیکسلی یا Full Resolution هم تفاوت خیلی بزرگی توی جزئیات ایجاد نمی‌کنه و بیشتر باعث افزایش حجم فایل میشه؛ بنابراین برای استفاده معمولی همون حالت پیش‌فرض انتخاب منطقی‌تریه.

عکاسی شب

دوربین اصلی توی نور کم عملکرد قابل قبولی داره. روشنایی عکس‌ها خوبه، رنج دینامیکی مناسبه و سوژه‌ها طبیعی ثبت میشن. بزرگ‌تر شدن سنسور نسبت به A36 کمک کرده دوربین نور بیشتری جذب کنه و عملکرد بهتری توی شب داشته باشه.

با این حال وقتی روی عکس‌ها زوم می‌کنید، همچنان مقداری نویز توی آسمون و بخش‌های تاریک تصویر دیده میشه. حالت Night Mode هم همیشه بی‌نقص نیست و در یکی از تست‌ها گاهی خروجی عجیب و غیرطبیعی تولید کرده که احتمالاً با آپدیت نرم‌افزاری قابل اصلاحه.

دوربین اولترا واید

دوربین ۸ مگاپیکسلی اولترا واید یکی از بخش‌های معمولی A37ه. توی نور روز عکس‌ها قابل استفاده‌ان، ولی جزئیات متوسطه، نویز مخصوصاً در آسمون دیده میشه و رنگ‌ها هم همیشه دقیق نیستن.

در بعضی عکس‌ها رنگ‌ها به سمت گرم میرن، ولی رنج دینامیکی نسبتاً خوب باقی می‌مونه. وقتی روی تصویر زوم می‌کنید، مشخص میشه که پردازش و جزئیات این دوربین اصلاً در سطح دوربین اصلی نیست.

توی شب عملکرد اولترا واید ضعیف‌تر میشه. روشنایی متوسطه، نویز زیاد میشه و جزئیات افت محسوسی دارن. در مجموع این دوربین بیشتر برای ثبت منظره یا قرار دادن افراد بیشتر داخل کادر در نور مناسب کاربرد داره.

دوربین ماکرو

دوربین ماکرو ۵ مگاپیکسلی بیشتر برای تکمیل ظاهر سه‌دوربینه گوشی در نظر گرفته شده. خروجی‌ها خیلی چشم‌گیر نیستن و بعیده بعد از چند بار امتحان کردن، استفاده زیادی از این دوربین داشته باشید.

سامسونگ می‌تونست هزینه این سنسور رو صرف بهتر کردن دوربین اولترا واید یا بخش‌های دیگه گوشی کنه.

دوربین سلفی؛ یکی از بهترین بخش‌های A37

دوربین سلفی ۱۲ مگاپیکسلی A37 عملکرد خیلی خوبی داره و یکی از نقاط قوت اصلی گوشی محسوب میشه. رنگ پوست طبیعی ثبت میشه، رنج دینامیکی خوبه و جزئیات چهره در سطح بالایی قرار دارن.

حتی وقتی روی عکس زوم می‌کنید، جزئیات نسبت به خیلی از رقبای چینی بهتر حفظ میشن و پردازش چهره هم بیش از حد مصنوعی یا آبرنگی نمیشه.

زاویه دید دوربین سلفی نسبت به نسل قبلی بازتر شده و برای عکس‌های گروهی یا ضبط ویدئو با دست، کادر مناسب‌تری در اختیارتون می‌ذاره.

برای تولید محتوا، تماس تصویری، استوری و ضبط ویدئو، دوربین سلفی A37 یکی از بهترین دوربین‌های این بازه قیمتیه.

فیلم‌برداری

دوربین اصلی فیلم‌هایی با شارپنس، جزئیات و رنج دینامیکی خوب ضبط می‌کنه. رنگ‌ها همچنان حال‌وهوای سامسونگی دارن و ممکنه کاملاً طبیعی نباشن، ولی خروجی در مجموع جذابه.

لرزش‌گیر اپتیکال توی راه رفتن و فیلم‌برداری با دست عملکرد خوبی داره و در بعضی شرایط حتی از رقبای شیائومی بهتر عمل می‌کنه. توی بخش‌های تاریک تصویر مقداری نویز دیده میشه، اما فیلم‌برداری دوربین اصلی برای استفاده روزمره کاملاً قابل قبوله.

فیلم‌های اولترا واید مثل عکس‌های این دوربین معمولی‌ان. جزئیات کمه، روشنایی پایین‌تره و نویز بیشتری دیده میشه. این دوربین حداکثر با وضوح 1080p و نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه فیلم‌برداری می‌کنه.

در مورد حداکثر نرخ فیلم‌برداری 4K دوربین اصلی و سلفی بین سه ویدئوی منبع اختلاف وجود داره. دو بررسی سقف فیلم‌برداری رو 4K با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه اعلام کردن، در حالی که یکی از بررسی‌ها از فیلم‌برداری 4K با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه صحبت می‌کنه. بنابراین بهتره این مورد برای نسخه دقیق عرضه‌شده در بازار ایران از داخل تنظیمات دوربین بررسی بشه.

در حالت فیلم‌برداری 1080p امکان جابه‌جایی بین دوربین اصلی، اولترا واید و سلفی بدون قطع کردن ضبط ویدئو وجود داره که برای تولیدکننده‌های محتوا قابلیت کاربردی‌ایه.

سخت‌افزار A37 سامسونگ؛ بهتر از A36، ولی عقب‌تر از رقبا

سامسونگ برای گلکسی A37 از پردازنده Exynos 1480 استفاده کرده؛ یه تراشه ۴ نانومتری که قبلاً روی گلکسی A55 و بعضی مدل‌های دیگه سامسونگ دیده بودیم. پردازنده گرافیکی گوشی هم Xclipse 530ه.

این گوشی در نسخه‌های ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی با ۶ گیگابایت رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه داخلی با ۸ گیگابایت رم عرضه شده. طبق یکی از بررسی‌ها، نوع حافظه داخلی UFS 3.1 و نوع رم LPDDR5Xه که برای یه میان‌رده مناسب محسوب میشه.

گلکسی A37 توی بنچمارک AnTuTu نسخه ۱۱ امتیاز حدود یک میلیون و ۵۴ هزار و ۶۷۹ رو ثبت کرده که تقریباً ۲۰ درصد بیشتر از نسل قبلیه. توی Geekbench 6 هم امتیاز تک‌هسته‌ای ۱۱۵۲ و چند‌هسته‌ای ۳۴۷۱ ثبت شده که حدود ۱۵ درصد بهتر از A36ه.

توی تست پایداری گرافیکی هم گوشی تونسته حدود ۹۹ درصد عملکرد خودش رو حفظ کنه. این نتیجه نشون میده سیستم خنک‌کننده و مدیریت حرارت A37 عملکرد قابل قبولی دارن و گوشی زیر فشار افت قدرت ناگهانی و شدیدی نداره.

توی استفاده روزمره، باز کردن برنامه‌ها، جابه‌جایی بین منوها، وب‌گردی و استفاده از شبکه‌های اجتماعی با سرعت خوبی انجام میشه. عملکرد گوشی نسبت به A36 روان‌تر شده و لگ کمتری داره، ولی همچنان بعضی وقت‌ها کندی انیمیشن یا لگ‌های جزئی دیده میشه.

اگزینوس ۱۴۸۰ پردازنده بدی نیست، اما برای یه گوشی میان‌رده جدید در سال ۲۰۲۶ تراشه خیلی هیجان‌انگیزی هم محسوب نمیشه. حتی بعضی پردازنده‌های جدیدتر مثل اسنپدراگون ۷ نسل ۴ می‌تونن عملکرد قوی‌تری داشته باشن و گوشی‌های پوکو و شیائومی با قیمت مشابه معمولاً قدرت پردازشی بیشتری ارائه میدن.

در اجرای Call of Duty Mobile و PUBG، گوشی می‌تونه با گرافیک پایین نرخ حدود ۶۰ فریم بر ثانیه رو تقریباً پایدار نگه داره. افت فریم‌های جزئی دیده میشه، ولی عملکردش نسبت به A36 و حتی نسخه اولیه A56 توی بعضی تست‌ها بهتر بوده.

موقع بازی کردن هم بدنه فقط کمی گرم میشه و داغی آزاردهنده‌ای احساس نمی‌کنید. در تست‌های سنگین افت عملکرد به‌شکل تدریجی اتفاق میفته و خبری از کاهش ناگهانی قدرت نیست.

برای کارهای روزمره، اجرای برنامه‌های معمولی و بازی‌های سبک تا نیمه‌سنگین، سخت‌افزار A37 کاملاً جواب میده. اما اگه بازی کردن اولویت اصلیتونه یا می‌خواید بازی‌های سنگینی مثل Genshin Impact رو با تنظیمات بالا اجرا کنید، گوشی‌های پوکو و بعضی مدل‌های شیائومی انتخاب‌های منطقی‌تری هستن.

نرم‌افزار و رابط کاربری؛ برگ برنده همیشگی سامسونگ

گلکسی A37 با اندروید ۱۶ و رابط کاربری One UI 8.5 وارد بازار شده. رابط کاربری سامسونگ همچنان یکی از کامل‌ترین، پخته‌ترین و قابل شخصی‌سازی‌ترین نسخه‌های اندرویده و امکانات زیادی برای تغییر ظاهر، مدیریت اعلان‌ها، اجرای چند برنامه، امنیت و اتصال دستگاه‌های مختلف در اختیارتون می‌ذاره.

توی استفاده روزمره رابط کاربری مرتب و قابل فهمه و حتی اگه قبلاً گوشی سامسونگ داشتید، تقریباً بلافاصله با محیط گوشی ارتباط برقرار می‌کنید.

یکی از مهم‌ترین دلایل خرید A37، پشتیبانی نرم‌افزاری طولانی سامسونگه. این شرکت برای گوشی وعده شش آپدیت اصلی اندروید رو داده؛ یعنی در صورت اجرای کامل این سیاست، A37 باید اندروید ۱۷، ۱۸، ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۲۲ رو دریافت کنه و تا حدود سال ۲۰۳۲ از نظر نرم‌افزاری به‌روز بمونه.

برای کاربری که قصد داره گوشی رو چهار، پنج یا حتی شش سال نگه داره، این پشتیبانی طولانی‌مدت مزیت خیلی مهمیه؛ مخصوصاً وقتی اکثر رقبای چینی هنوز توی این بخش نمی‌تونن به سامسونگ برسن.

گلکسی A37 مجموعه کامل قابلیت‌های Galaxy AI موجود در پرچمدارهای سری S رو دریافت نکرده، اما یه سری قابلیت هوش مصنوعی به‌شکل پراکنده داخل رابط کاربری دیده میشه. بیکسبی هم طبیعی‌تر شده، بهتر منظور کاربر رو متوجه میشه و امکان انجام بعضی جستجوهای زنده رو داره.

البته تعداد زیادی از قابلیت‌های هوش مصنوعی سامسونگ هنوز فقط از زبان‌ها و مناطق محدودی پشتیبانی می‌کنن؛ بنابراین تجربه کاربر فارسی‌زبان ممکنه با چیزی که توی تبلیغات جهانی می‌بینیم متفاوت باشه.

اسپیکر گلکسی A37؛ یکی از نقاط ضعف گوشی

اسپیکر گلکسی A34 زمانی یکی از بهترین اسپیکرهای میان‌رده‌های سامسونگ بود، ولی ظاهراً کیفیت اسپیکر توی نسل‌های بعدی به‌تدریج ضعیف‌تر شده و A37 هم نتونسته این روند رو متوقف کنه.

اسپیکر برای تماشای ویدئو، پادکست و اینستاگرام‌گردی کارتون رو راه می‌اندازه، اما برای گوش دادن جدی به موسیقی خیلی جذاب نیست. حجم صدا در حد متوسطه، بیس زیادی وجود نداره و در حداکثر صدا به‌هم‌ریختگی شنیده میشه.

اسپیکر A37 احتمالاً برای بیشتر کاربرها قابل استفاده‌ست، ولی اگه کیفیت صدا و گوش دادن به موسیقی براتون مهمه، این بخش یکی از نقاط ضعف گوشی محسوب میشه.

آیا گوشی سامسونگ A37 ارزش خرید داره؟

گلکسی A37 گوشی بدی نیست. نمایشگر روشن و باکیفیتی داره، کیفیت ساختش مناسبه، گواهی IP68 گرفته، دوربین اصلی و سلفیش عملکرد خوبی دارن، باتریش قابل اعتماده و تا شش نسل آپدیت اندروید دریافت می‌کنه.

مشکل اصلی A37 این نیست که توی بخش خاصی افتضاح عمل می‌کنه؛ مشکل اینه که نسبت به نسل قبلی پیشرفت خیلی بزرگی نداشته. پردازنده فقط در حد قابل قبوله، سرعت شارژ معمولیه، شارژر داخل جعبه نیست، اسپیکر کیفیت بالایی نداره و دوربین‌های فرعی هم بیشتر برای تکمیل جدول مشخصات روی گوشی قرار گرفتن.

در زمان نوشتن بررسی، قیمت a37 نسخه‌های مختلف گوشی در بازار ایران حدود ۶۷ تا ۸۰ میلیون تومان اعلام شده بود. این قیمت طبیعتاً می‌تونه با توجه به زمان، حافظه، گارانتی و شرایط بازار تغییر کنه.

با قیمت بالا و نزدیک به قیمت A56، پیشنهاد کردن A37 کار سختیه. A56 در مجموع کیفیت ساخت، دوربین و سخت‌افزار بهتری ارائه میده. از طرف دیگه، اگه اختلاف قیمت A37 با A36 زیاد باشه، نسل قبلی همچنان ارزش خرید بالایی داره.

بهترین زمان خرید گلکسی A37 وقتیه که قیمتش کاهش پیدا کنه، اختلافش با قیمت A36 کم باشه و فاصله مشخصی با A56 و A57 داشته باشه.

اگه یه گوشی سامسونگی کم‌دردسر برای استفاده روزمره، شبکه‌های اجتماعی، عکاسی، فیلم‌برداری، تماس تصویری و نگهداری چندساله می‌خواید، A37 می‌تونه انتخاب خوبی باشه. اما اگه دنبال قدرت پردازشی بالا، اجرای حرفه‌ای بازی، شارژ خیلی سریع یا بیشترین امکانات ممکن در برابر هزینه پرداختی هستید، گزینه‌های جذاب‌تری توی بازار وجود دارن.

گلکسی A37 رو میشه خیلی راحت دوست داشت، ولی با قیمت اولیه‌اش سخت میشه با اطمینان کامل پیشنهادش کرد. این گوشی یه میان‌رده کامل، مطمئن و قابل پیش‌بینیه؛ نه محصولی که شما رو شگفت‌زده کنه.