بررسی کنسول بازی Nintendo Switch 2

بعد از هفت سال حکمرانی بی‌چون‌ و چرای نینتندو سوییچ بر بازار کنسول‌های هیبریدی و دستی، و پس از هزاران شایعه و طرح مفهومی که تو اینترنت می‌چرخید، نینتندو بالاخره پرده‌ها رو کنار زد و جانشین حق‌خلف خودش رو روانه بازار کرد. داریم در مورد نینتندو سوییچ ۲ صحبت می‌کنیم. کنسولی که اومده تا میراث یکی از موفق‌ترین گجت‌های تاریخ گیمینگ رو به دوش بکشه.

داستان این کنسول، داستان عجیبیه. نینتندو همیشه به نوآوری‌های عجیب و غریب معروف بوده؛ از کنترلرهای حرکتی Wii گرفته تا صفحه نمایش دوم DS. اما این بار به نظر می‌رسه که غول ژاپنی تصمیم گرفته چرخ رو دوباره اختراع نکنه. سوییچ ۲ حدود شش ماهه که عرضه شده و الان که هیجانات اولیه خوابیده، بهترین زمانه که با یه نگاه خریدارانه و موشکافانه، ببینیم این دستگاه واقعا چی تو چنته داره. آیا این کنسول فقط یه سوییچ ۱ با صفحه بزرگتره، یا تغییرات زیر کاپوتش اونقدر زیاده که بتونیم بهش بگیم یه جهش نسلی؟ توی بررسی کنسول بازی Nintendo Switch 2 قراره جز به جز این کنسول رو کالبدشکافی کنیم. پس اگه قصد خرید دارید یا صرفا عشق تکنولوژی هستید، این مقاله خوراک خودتونه.

بررسی طراحی کنسول بازی Nintendo Switch 2

اولین باری که سوییچ ۲ رو دستتون می‌گیرید، اولین جمله‌ای که احتمالا به ذهنتون میاد اینه: اووه! چقدر بزرگ شده!. نینتندو سوییچ ۲ به وضوح از نسل قبلی خودش بزرگتره. این افزایش ابعاد شاید در نگاه اول یه نکته منفی به نظر بیاد، اما نینتندو با یه سری ترفندهای طراحی، این موضوع رو مدیریت کرده.

نکته کلیدی اینجاست: با وجود اینکه طول و عرض دستگاه زیاد شده، اما ضخامت دستگاه همچنان بسیار کمه. اگه بخوایم دقیق‌تر بگیم، ضخامت این کنسول تقریبا اندازه یه گوشی موبایله که توی یه قاب محافظ قرار گرفته باشه. این یعنی برخلاف رقبایی مثل Steam Deck که وقتی دستت می‌گیری حس می‌کنی یه آجر ارگونومیک (ولی سنگین) دستته، سوییچ ۲ همچنان اون حس ظرافت و تبلت بودن رو حفظ کرده. این ضخامت کم باعث میشه وقتی کنسول رو توی کوله‌پشتی یا کیف می‌ذارید، جای زیادی نگیره و همچنان یه دستگاه پرتابل واقعی باقی بمونه.

یکی از تغییرات خیلی ریزی که تأثیر بزرگی روی راحتی استفاده (Ergonomics) گذاشته، گرد شدن لبه‌های دستگاهه. توی مدل قبلی، لبه‌های پایینی دستگاه کمی تیز بودن و اگه دستتون بزرگ بود یا عادت داشتید کنسول رو محکم بگیرید، بعد از یکی دو ساعت بازی کردن، کف دستتون رد می‌نداخت. اما توی سوییچ ۲، نینتندو لبه‌ها رو با انحنای بیشتری طراحی کرده. این انحنا باعث میشه کنسول خیلی نرم‌تر توی دست بشینه و فشار کمتری به عضلات کف دست وارد بشه. این یعنی جلسات طولانی بازی، کمتر خسته‌کننده خواهد بود.

یادتونه پایه نگهدارنده سوییچ اولیه چقدر بد بود؟ یه تیکه پلاستیک نازک که انگار هر لحظه ممکن بود بشکنه و فقط هم توی یه زاویه کنسول رو نگه می‌داشت. نینتندو توی مدل OLED این مشکل رو با یه پایه عریض و فلزی حل کرد. حالا توی سوییچ ۲، همون طراحی عریض مدل OLED رو می‌بینیم، اما با یه تغییر عجیب.
پایه همچنان عرض دستگاه رو پوشش میده و به شما اجازه میده کنسول رو توی هر زاویه‌ای که دوست دارید تنظیم کنید (که برای بازی‌های رومیزی یا فیلم دیدن عالیه)، اما جنس این پایه به نظر میاد فلز کمتری داره و شکل هندسیش هم کمی تغییر کرده. شاید نینتندو خواسته با این کار وزن کلی دستگاه رو که به خاطر بزرگ شدن نمایشگر بالا رفته، کنترل کنه. در هر صورت، کارایی پایه همچنان عالیه و یکی از ویژگی‌های مثبت طراحی محسوب میشه.

مقایسه ابعاد و خوش‌دستی با رقبا

برای اینکه دید بهتری داشته باشید، بیاید یه مقایسه سریع انجام بدیم:

• Nintendo Switch 2: بزرگ، باریک، تخت. مناسب برای کسایی که می‌خوان دستگاهشون راحت توی کیف لپ‌تاپ یا کیف دوشی جا بشه.
• Steam Deck / ROG Ally: حجیم، دارای گریپ‌های بزرگ (دستگیره). شاید برای گرفتن توی دست راحت‌تر باشن، اما حمل و نقلشون به مراتب سخت‌تره.

نینتندو با سوییچ ۲ سعی کرده یه تعادل طلایی بین قابلیت حمل و صفحه نمایش بزرگ ایجاد کنه و به نظر میاد تا حد زیادی موفق بوده. این دستگاه هنوز هم اون حس جادویی من رو بردار و بازی کن رو داره، چیزی که خیلی از کنسول‌های دستی PC هنوز نتونستن بهش برسن.

بررسی نمایشگر کنسول بازی Nintendo Switch 2

خب رسیدیم به بحث‌برانگیزترین بخش ماجرا. وقتی مدل OLED سوییچ اومد، همه ما عاشق اون رنگ‌های مشکی عمیق و کنتراست بی‌نهایتش شدیم. حالا توی سوییچ ۲، نینتندو یه تصمیم عجیب گرفته: بازگشت به LCD.

سوییچ ۲ مجهز به یه صفحه نمایش ۷.۹ اینچی LCD هست. قبل از اینکه ناامید بشید، بذارید جزئیات فنی رو دقیق‌تر بررسی کنیم. این فقط یه پنل LCD معمولی نیست. اول از همه، رزولوشن تصویر به 1080p (فول اچ‌دی) ارتقا پیدا کرده. یادتون نره که سوییچ قبلی صفحه ۷۲۰p داشت. روی یه صفحه ۸ اینچی، رزولوشن ۱۰۸۰p تراکم پیکسلی خیلی خوبی رو ارائه میده. تصاویر به شدت شارپ و شفاف هستن و دیگه اون حالت پیکسلی بودن که توی بازی‌های سنگین سوییچ ۱ می‌دیدیم، اینجا وجود نداره. متن‌ها خوانا هستن و جزئیات گرافیکی بازی‌ها خیلی بهتر دیده میشن.

اما شاه‌بیت غزل نمایشگر سوییچ ۲، نرخ نوسازی (Refresh Rate) اونه. این پنل از نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز پشتیبانی می‌کنه. این یه تغییر عظیمه. اگه تا حالا با گوشی‌های ۱۲۰ هرتز کار کرده باشید، می‌دونید که چقدر همه چیز روان‌تر و زنده‌تر به نظر میاد. توی بازی‌ها، این یعنی حرکات دوربین نرم‌تره، تأخیر ورودی (Input Lag) کمتره و کلا حس واکنش‌گرایی بازی خیلی بالاتر میره. این ویژگی برای بازی‌های اکشن سریع یا ریسینگ (مثل ماریو کارت جدید) یه نعمت بزرگه.

علاوه بر این، نمایشگر از استاندارد HDR10 هم پشتیبانی می‌کنه. درسته که LCD نمی‌تونه مثل OLED پیکسل‌ها رو خاموش کنه تا مشکی مطلق بسازه، اما تکنولوژی HDR توی این پنل باعث میشه که رنگ‌ها غنی‌تر باشن و تفاوت بین نقاط روشن و تاریک تصویر بیشتر به چشم بیاد. نینتندو ادعا کرده که کیفیت این پنل اونقدر بالاست که کاربر رو راضی نگه می‌دارد و تست ها هم نشون میده که روشنایی و کیفیت رنگ‌ها واقعا خوبه.

با همه این تعریف‌ها، یه مشکل هست که نمیشه نادیده‌اش گرفت: بازتاب نور. پنل‌های LCD معمولا ساختار لایه‌ای‌تری نسبت به OLED دارن و این باعث میشه توی محیط‌های باز و زیر نور خورشید، صفحه نمایش کمی آینه‌ای بشه. تست ها نشون داده که استفاده از سوییچ ۲ توی فضای باز (مثلا پارک یا ساحل) ممکنه کمی چالش‌برانگیز باشه چون بازتاب محیط توی صفحه زیاده. البته توی محیط بسته، روشنایی صفحه کاملا کافیه و مشکلی نخواهید داشت.

چرا نینتندو OLED نذاشت؟

احتمالا دلیل اصلی این تصمیم، هزینه بوده. یه پنل ۸ اینچی OLED با نرخ ۱۲۰ هرتز و رزولوشن ۱۰۸۰p، قیمت تموم شده کنسول رو به شدت بالا می‌برد. نینتندو همیشه سعی کرده کنسول‌هاش رو با قیمتی عرضه کنه که خانواده‌ها بتونن بخرن. شاید در آینده شاهد مدل Switch 2 OLED باشیم، اما فعلا باید با این واقعیت کنار بیایم که کیفیت تصویر (رزولوشن و رفرش ریت) فدای تکنولوژی پنل شده.

عملکرد باتری و شارژدهی کنسول بازی Nintendo Switch 2

همیشه وقتی قدرت زیاد میشه، باتری قربانی میشه. سوییچ ۲ هم از این قاعده مستثنی نیست. تست‌ها نشون میده که اگه بخواید یه بازی گرافیکی سنگین (AAA) مثل Cyberpunk 2077 رو بازی کنید، باتری دستگاه حدود ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه تا ۳ ساعت دوام میاره.
این عدد برای یه کنسول دستی مدرن استاندارد حساب میشه (حتی بهتر از ROG Ally که بزور ۱.۵ ساعت میره)، اما نسبت به مدل OLED سوییچ که راحت ۴.۵ تا ۵ ساعت جواب می‌داد، یه پسرفت محسوب میشه.
البته اگه بازی‌های سبک‌تر دوبعدی یا بازی‌های قدیمی سوییچ ۱ رو اجرا کنید، می‌تونید انتظار ۴ تا ۵ ساعت بازی مداوم رو داشته باشید. نینتندو خودش ادعای ۶.۵ ساعت رو کرده که احتمالا با کمترین نور صفحه و خاموش بودن وای‌فای اندازه‌گیری شده و خیلی واقعی نیست.

شارژ شدن کامل دستگاه از ۰ تا ۱۰۰ درصد حدود ۳ ساعت زمان می‌بره. این زمان برای سال ۲۰۲۴ واقعا زیاده. وقتی گوشی‌های میان‌رده تو ۴۵ دقیقه شارژ میشن، ۳ ساعت صبر کردن برای شارژ کنسول کمی آزاردهنده است. پس اگه قصد خرید دارید، حتما به فکر یه پاوربانک قوی و فست‌شارژ هم باشید که همیشه همراهتون باشه.

بررسی سخت‌افزار کنسول بازی نینتندو سوییچ 2

اینجاست که سوییچ ۲ عضلاتش رو نشون میده. نینتندو بالاخره چیپست قدیمی Tegra X1 (که مال دوران عصر حجر تکنولوژی بود!) رو کنار گذاشته و سراغ یه چیپست سفارشی جدید از کمپانی Nvidia رفته. مهم‌ترین ارتقای سخت‌افزاری، افزایش حافظه رم به ۱۲ گیگابایت از نوع LPDDR5X هست. برای اینکه بفهمید این چقدر مهمه، باید بدونید سوییچ ۱ فقط ۴ گیگابایت رم داشت! رم پایین همیشه بزرگترین گلوگاه برای سازنده‌های بازی بود و باعث می‌شد بافت‌ها (Textures) بی‌کیفیت باشن یا بازی‌ها کند اجرا بشن.
حالا با ۱۲ گیگابایت رم پرسرعت، دست سازنده‌ها کاملا بازه. سوییچ ۲ برای اجرای بازی‌های مدرن با کیفیت بالا آماده است. سرعت بالای LPDDR5X هم یعنی لودینگ‌های سریع‌تر و اجرای روان‌تر بازی‌های سنگین جهان‌باز (Open World).

داک کنسول هم فقط یه تیکه پلاستیک برای شارژ نیست. داک جدید طوری طراحی شده که خروجی تصویر 4K با نرخ ۶۰ فریم رو به تلویزیون بده. اینجا تکنولوژی DLSS انویدیا وارد عمل میشه. چیپست سوییچ ۲ شاید به تنهایی قدرت رند کردن بازی‌های سنگین روی 4K رو نداشته باشه، اما با استفاده از هوش مصنوعی DLSS، می‌تونه تصویر رو از رزولوشن پایین‌تر به 4K آپ‌اسکیل (Upscale) کنه. نتیجه؟ تصویری که روی تلویزیون می‌بینید به شدت شفاف و باکیفیت خواهد بود، بدون اینکه فشار وحشتناکی به سخت‌افزار بیاد.

داک جدید پورت‌های کامل‌تری هم داره:

• پورت HDMI (نسخه 2.1).
• پورت Ethernet داخلی (دیگه نیاز نیست دانگل بخرید تا اینترنت کابلی داشته باشید).
• یک پورت USB-C و دو پورت USB-A برای اتصال کنترلرها و لوازم جانبی.

نکته جالب اینه که داک دارای فن خنک‌کننده داخلیه. این یعنی وقتی کنسول رو توی داک می‌ذارید و می‌خواید با نهایت قدرت (Mode Boosted) بازی کنید، داک به خنک کردن دستگاه کمک می‌کنه تا پرفورمنس افت نکنه.

روی کاغذ، سوییچ ۲ در حالت داک، قدرتی معادل ۶۰ درصد رزولوشن و ۵۰ درصد فریم‌ریت پلی‌استیشن ۵ رو ارائه میده. شاید بگید ای بابا، این که ضعیفه!، اما صبر کنید. ما داریم در مورد یه کنسول دستی حرف می‌زنیم که تو کیف جا میشه! اینکه یه دستگاه پرتابل بتونه حتی نصف قدرت PS5 رو داشته باشه، شگفت‌انگیزه.
در عمل، بازی‌هایی مثل Cyberpunk 2077 که روی سوییچ ۱ اصلا وجود نداشتن (یا اگر بودن فاجعه بودن)، روی سوییچ ۲ به خوبی اجرا میشن. در حالت دستی، گرافیک بازی‌ها فوق‌العاده است و افکت‌های بصری مثل بازتاب‌ها و سایه‌ها خیلی نزدیک به کنسول‌های خانگی نسل نهمی هستن. سیستم خنک‌کننده دستگاه هم خیلی بهینه طراحی شده و برخلاف لپ‌تاپ‌های گیمینگ یا برخی کنسول‌های دستی دیگه، صدای فن‌ها اصلا آزاردهنده نیست و دستگاه خیلی داغ نمی‌کنه.

کنترلرهای کنسول Nintendo Switch 2

نینتندو همیشه توی کنترلرهاش یه چیز جدید رو می‌کنه. جوی‌کان‌های سوییچ ۲ (که بهشون Joy-Con 2.0 میگیم) هم از این قاعده مستثنی نیستن. سیستم ریلی اتصال جوی‌کان‌ها توی سوییچ ۱ خوب بود، اما به مرور زمان لق می‌شد و اون حس قرص و محکمی رو از دست می‌داد. نینتندو این بار کلا ریل رو حذف کرده و از اتصال مغناطیسی استفاده کرده.
این سیستم جدید هم خیلی باکلاسه و هم خیلی کاربردی. وقتی جوی‌کان رو نزدیک بدنه می‌برید، با یه نیروی مغناطیسی قوی و یه صدای کلیک خیلی رضایت‌بخش سر جاش قفل میشه. جدا کردنش هم با زدن یه دکمه که مکانیزمش خیلی روان و اعتیادآوره انجام میشه. این تغییر باعث شده کنسول حس یکپارچه‌تری داشته باشه و لقی کنترلرها به حداقل برسه.

دکمه‌های روی جوی‌کان‌ها بزرگتر شدن که فشردنشون رو راحت‌تر می‌کنه. تریگرها (دکمه‌های L و R و ZL/ZR) هم گردتر شدن و جای انگشت بهتری دارن. اما خبر بد… جوی‌ستیک‌ها. متاسفانه نینتندو همچنان از همون تکنولوژی پتانسیومتر قدیمی استفاده کرده و مشکل معروف دریفت (Drift) یا همون حرکت خودکار آنالوگ، هنوز هم دیده میشه. واقعا حیف شد که نینتندو سراغ جوی‌ستیک‌های اثر هال (Hall Effect) نرفت تا این مشکل رو برای همیشه ریشه‌کن کنه. جوی‌ستیک‌ها هنوز هم کمی کوچیک و تکمه‌ای هستن و اون حس حرفه‌ای کنترلر PS5 یا Xbox رو ندارن.

حالت موس (Mouse Mode): نبوغ یا دیوانگی؟

و اما عجیب‌ترین ویژگی: Mouse Mode. نینتندو یه قطعه پلاستیکی جانبی همراه کنسول میده که به زیر جوی‌کان سمت راست وصل میشه. وقتی این قطعه رو وصل کنید، می‌تونید جوی‌کان رو بذارید روی میز و دقیقا مثل یه موس کامپیوتر تکونش بدید!
در این حالت، دکمه‌های تریگر نقش کلیک چپ و راست رو بازی می‌کنن. شاید اولش فکر کنید این یه چیز مسخره و تبلیغاتیه، اما طبق تست های انجام شده این قابلیت میتونه تو بعضی بازی ها کاربردی باشه. این قابلیت درها رو برای یه ژانر کاملا جدید روی کنسول باز می‌کنه: بازی‌های استراتژی (RTS) و بازی‌های اشاره و کلیک. تصور کنید بتونید بازی‌هایی مثل Civilization یا Company of Heroes رو روی سوییچ با کنترل دقیق موس بازی کنید. حتی توی بازی‌های شوتر هم می‌تونه برای هدف‌گیری دقیق‌تر استفاده بشه. البته فعلا بازی‌های کمی ازش پشتیبانی می‌کنن، ولی پتانسیلش بالاست.

بررسی بازی های کنسول Switch 2 نینتندو

بهترین خبری که نینتندو به ما داد: سوییچ ۲ کاملا با بازی‌های سوییچ ۱ سازگاره. هم کارتریج‌های فیزیکی و هم بازی‌های دیجیتالی که خریدید، روی کنسول جدید کار می‌کنن. و خبر بهتر اینکه بازی‌های قدیمی روی سوییچ ۲ بهتر اجرا میشن. زمان لودینگ (Loading) به لطف حافظه سریع‌تر و پردازنده قوی‌تر، خیلی کمتر شده و بازی‌هایی که قبلا افت فریم داشتن، الان مثل کره اجرا میشن.

نینتندو همچنان به سنت کارتریج‌های فیزیکی وفاداره و سعی می‌کنه کل دیتای بازی رو روی کارتریج بریزه تا نیاز به دانلود اضافی نباشه. اما یه خبر بد برای جیب شما: قیمت بازی‌های انحصاری و جدید نینتندو (مثل زلداهای بعدی یا ماریوهای جدید) به ۸۰ دلار افزایش پیدا کرده. این یعنی گیمینگ داره گرون‌تر میشه و باید بودجه بیشتری برای خرید بازی‌ها کنار بذارید.

نینتندو با دست پر اومده. عناوینی مثل Mario Kart World، ریمسترهای سری زلدا با گرافیک و فریم‌ریت بالاتر، و بازی‌های تردپارتی مثل سایبرپانک لیست اولیه بازی‌ها رو تشکیل میدن. ماریو کارت جدید تمرکز زیادی روی بخش پارتی و چندنفره داره، هرچند که بخش تک‌نفرش به نظر بعضی منتقدها عمق کمی داره.

بررسی اسپیکر کنسول بازی Nintendo Switch 2

معمولا اسپیکر کنسول‌های دستی خیلی جدی گرفته نمیشه، اما سوییچ ۲ توی این بخش هم شگفتی‌ساز شده. کیفیت اسپیکرها شوکه‌کننده توصیف شده. حجم صدا بسیار بالاست و تفکیک صدای استریو (Stereo Separation) به قدری خوب انجام شده که وقتی دارید بازی می‌کنید، قشنگ حس می‌کنید صداها از اطراف و فضایی دورتر از خود دستگاه به گوش می‌رسن. این صدای فراگیر باعث میشه توی بازی غرق بشید و شاید خیلی وقت‌ها اصلا نیاز به هدفون نداشته باشید. اگر اهل بازی بدون هدفون هستید، سوییچ ۲ یکی از بهترین تجربه‌های صوتی رو بین گجت‌های همراه بهتون میده.