بررسی هندزفری CMF Buds 2 ناتینگ

CMF Buds 2 برای کسی که یه هندزفری با صدای بیس‌دار، نویز کنسلینگ کاربردی و امکانات کامل برای استفاده روزمره می‌خواد، انتخاب قابل‌دفاعیه؛ به‌شرط اینکه اختلاف قیمت مناسبی با مدل‌های گرون‌تر خانواده داشته باشه. نبود LDAC و پروفایل صدای شخصی، بیشتر برای کاربری مهم می‌شه که روی جزئیات موسیقی حساسه. تأخیر صدا هم باعث می‌شه این مدل رو انتخاب اول بازی رقابتی ندونیم. اما برای موسیقی، فیلم، رفت‌وآمد و تماس‌های معمول، ترکیب امکانات سی ام اف بادز 2 منطقیه.

اما ناتینگ با عرضه چند هندزفری با اسم و ظاهر نزدیک، انتخاب رو کمی پیچیده کرده. آیا مدل معمولی بین CMF Buds 2a، CMF Buds 2 Plus و CMF Buds Pro 2 جای مشخصی داره یا بهتره از همون اول سراغ یکی از اون‌ها بریم؟ در ادامه، کیفیت صدا، مکالمه، حذف نویز، باتری و تفاوت این چهار مدل رو بررسی می‌کنیم. با بررسی CMF Buds 2 همراه موبونیوز باشید.

طراحی و راحتی؛ ظاهر متفاوت با بدنه اقتصادی

امضای طراحی CMF تو این محصول هم مشخصه: کیس تقریبا مربعی با گوشه‌های گرد، رنگ‌های متفاوت و اون دایره چرخان معروف روی بدنه. رنگ نارنجی بیشتر جلب توجه می‌کنه، سبز روشن ظاهر ملایم‌تری داره و خاکستری تیره برای کسی مناسبه که طراحی کم‌حاشیه‌تری می‌خواد. بدنه عمدتا پلاستیکیه و پرداخت مات اون کمک می‌کنه اثر انگشت و چربی دست کمتر به چشم بیاد. ظاهر محصول از خیلی از کیس‌های تکراری بازار متمایزه، ولی نباید این تفاوت ظاهری رو با کیفیت ساخت یه هندزفری پرچمدار اشتباه گرفت.

دایره چرخان کیس نقش کنترل صدا نداره؛ برای دسترسی به محل اتصال بند و بخشی از هویت ظاهری محصوله. با چرخوندنش نمی‌تونید ولوم رو تغییر بدید یا آهنگ رو عوض کنید. این تفاوت برای کسی که قبلا CMF Buds Pro 2 رو دیده مهمه، چون کنترل چرخشی اون مدل واقعا کاربرد داره. پورت USB-C و چراغ وضعیت هم نیازهای اصلی کیس رو پوشش می‌دن و خبری از نمایشگر روی بدنه نیست.

وزن هر ایرباد ۴٫۵ گرمه و وزن مجموع کیس و گوشی‌ها به ۵۰٫۵ گرم می‌رسه. طراحی ساقه‌دار و سری سیلیکونی، فیت نسبتا مطمئنی ایجاد می‌کنن و برای استفاده طولانی و پیاده‌روی مناسبن؛ البته راحتی نهایی به شکل گوش شما بستگی داره. سه اندازه سری داخل جعبه هست و تست فیت در اپلیکیشن کمک می‌کنه انتخاب بهتری داشته باشید. اگه بیس ضعیف به نظر میاد یا صدای محیط زیادی وارد گوش می‌شه، قبل از دستکاری تنظیمات، اندازه سری رو بررسی کنید.

ایربادها گواهی IP55 دارن و در برابر گردوغبار و پاشش آب مقاومن. برای استفاده معمول موقع فعالیت و رفت‌وآمد، این ویژگی مفیده، اما مجوز شنا یا شستن هندزفری زیر آب نیست. کیس رو هم خشک نگه دارید؛ مقاومت گوشی‌ها رو نباید به کل مجموعه تعمیم بدید. داخل جعبه کابل شارژ قرار نگرفته و برای شارژ باید از کابل USB-C خودتون استفاده کنید.

کیفیت صدای CMF Buds 2؛ بیس پررنگ با تنظیم قابل‌تغییر

قلب سیستم صوتی این هندزفری، درایور داینامیک ۱۱ میلی‌متری با دیافراگم PMI هست و تنظیم Dirac Opteo هم در شکل‌گیری صدا نقش داره. اندازه درایور به‌تنهایی معیار کیفیت نیست؛ نتیجه مهم‌تر اینه که صدا چقدر متعادل، واضح و متناسب با سلیقه شنونده باشه. اینجا با صدایی گرم و پرانرژی طرفیم که بیس توش حضور مشخصی داره و برای موسیقی پاپ، الکترونیک و آهنگ‌های ریتمیک جذابه.

صدای خواننده معمولا زیر حجم بیس کاملا پنهان نمی‌شه و دنبال‌کردن وکال و دیالوگ راحت باقی می‌مونه. بااین‌حال، انتظار صدای خنثی و تفکیک در حد مدل‌های گرون‌تر رو نداشته باشید. تو قطعه‌های شلوغ، ظرافت سازها و جزئیات صداهای زیر به اندازه کوبش بخش پایین برجسته نیستن. اگه لذت اصلی شما از موسیقی، شنیدن ریزترین جزئیات سازهاست، این محدودیت از نبود چند قابلیت جانبی مهم‌تر می‌شه.

Ultra Bass Technology 2.0 امکان تقویت بیشتر بیس رو در اختیارتون می‌ذاره. نکته اینجاست که صدای پایه خودش کم‌بیس نیست؛ پس لازم نیست از همون ابتدا تنظیم رو روی بالاترین سطح بذارید. بیس بیشتر ممکنه برای آهنگ‌های ورزشی جذاب باشه، ولی تو بعضی قطعه‌ها وضوح صدا و فاصله بین سازها رو کمتر می‌کنه. بهتره با سطح پایین شروع کنید و فقط به اندازه‌ای افزایش بدید که موسیقی هنوز شلوغ و خفه به نظر نرسه.

حالت Dirac Opteo نقطه شروع مناسبی برای گوش‌دادنه. اگه با سلیقه‌تون جور نبود، حالت‌های آماده و اکولایزر دستی رو امتحان کنید. تنظیم دستی روی بخش‌های اصلی بیس، میانه و زیر تمرکز داره؛ برای اصلاح کلی صدا کافیه، اما آزادی یه اکولایزر چندبانده دقیق رو نمی‌ده. مثلا برای پادکست و گفت‌وگو می‌تونید بیس رو کمتر کنید و به صدای انسان اولویت بدید.

بادز ۲ ناتینگ از کدک‌های AAC و SBC پشتیبانی می‌کنه و LDAC نداره. کدک، روش انتقال صدای بلوتوثیه و تنها عامل کیفیت شنیداری نیست؛ تنظیم صدا، فیت و کیفیت فایل هم اثر دارن. برای استفاده عمومی، نبود LDAC لزوما مشکل بزرگی نیست، اما اگه گوشی سازگار دارید و دنبال امکانات بیشتر برای موسیقی هستید، یکی از دلایل توجه به CMF Buds 2 Plus همین تفاوت خواهد بود.

نویز کنسلینگ؛ برای کم‌کردن همهمه، نه سکوت کامل

حذف نویز فعال یا ANC با صدای تولیدشده توسط هندزفری، بخشی از نویز محیط رو کاهش می‌ده؛ عملکردش با عایق فیزیکی سری سیلیکونی فرق داره و هر دو کنار هم نتیجه می‌دن. CMF برای این مدل، حداکثر حذف نویز ۴۸ دسی‌بل رو اعلام کرده. این عدد سقف آزمایشگاهیه و معنی‌اش حذف همه صداهای محیط به یک اندازه نیست.

نقطه قوت این بخش، کم‌کردن صداهای بم و یکنواخت مثل فن، کولر و غرش پیوسته وسایل نقلیه است. در مقابل، حرف‌زدن آدم‌ها، بوق و صداهای ناگهانی همچنان می‌تونن شنیده بشن. برای کار در محیط مشترک یا آرام‌ترکردن مسیر رفت‌وآمد، ANC کاربرد داره، اما انتظار نداشته باشید با فعال‌کردنش خیابون شلوغ کاملا ساکت بشه. انتخاب سری مناسب هم مستقیما روی نتیجه اثر می‌ذاره.

در Nothing X می‌تونید شدت حذف نویز رو تغییر بدید یا حالت تطبیقی رو انتخاب کنید تا متناسب با شلوغی محیط تنظیم بشه. حالت شفافیت هم صدای اطراف رو وارد گوش می‌کنه و برای شنیدن صحبت کوتاه یا اعلان محیط به کار میاد. این حالت جای درآوردن هندزفری برای یه گفت‌وگوی طولانی رو نمی‌گیره، ولی باعث می‌شه برای هر ارتباط کوتاهی مجبور نباشید گوشی‌ها رو بردارید.

کیفیت مکالمه؛ مناسب تماس روزمره با محدودیت در شلوغی

CMF Buds 2 در مجموع شش میکروفون، یعنی سه میکروفون روی هر ایرباد، داره. Clear Voice Technology 3.0 و Wind Noise Reduction 3.0 هم برای واضح‌تررسیدن صدا و کاهش مزاحمت محیط و باد به کار گرفته شدن. این پردازش مربوط به صداییه که طرف مقابل می‌شنوه و با ANC، که برای آرام‌ترشدن صدای داخل گوش خودتونه، یکی نیست.

در محیط آرام، صدا برای تماس معمول، جلسه آنلاین و گفت‌وگوی روزانه وضوح مناسبی داره. تو محیط شلوغ هم تلاش برای کم‌کردن صدای پس‌زمینه موثره، اما قرار نیست همه نویزها حذف بشن و کیفیت صدا دقیقا مثل اتاق ساکت باقی بمونه. وقتی صدای محیط شدیدتر می‌شه، صدای خود کاربر هم ممکنه فشرده‌تر و کمتر طبیعی شنیده بشه. برای تماس‌های عادی می‌شه روش حساب کرد، ولی اگه بخش اصلی کارتون مکالمه طولانی تو خیابون شلوغه، این محصول رو صرفا براساس تعداد میکروفون انتخاب نکنید.

اتصال و Nothing X؛ امکاناتی که در استفاده روزمره به کار میان

بلوتوث ۵٫۴، پشتیبانی از Google Fast Pair و Microsoft Swift Pair، اتصال اولیه رو روی دستگاه‌های سازگار ساده می‌کنن. قابلیت اتصال به دو دستگاه هم برای کسی که بین گوشی و لپ‌تاپ جابه‌جا می‌شه، کاربرد زیادی داره. مثلا می‌تونید هندزفری رو به هر دو متصل نگه دارید و برای عوض‌کردن دستگاه، هر بار مراحل جفت‌سازی رو از اول انجام ندید. این قابلیت به معنی ترکیب هم‌زمان صدای دو دستگاه نیست.

اپلیکیشن Nothing X برای اندروید و iOS، محل تنظیم صدا، حذف نویز و کنترل‌هاست. روی گوشی‌های سازگار ناتینگ، بخشی از تنظیمات در رابط سیستم ادغام شده، اما داشتن اندروید خام یا گوشی پیکسل به‌تنهایی به معنی دسترسی به همه قابلیت‌ها بدون نصب اپ نیست. برای استفاده از امکانات و به‌روزرسانی هندزفری روی سایر گوشی‌ها، بهتره اپلیکیشن رو نصب کنید.

کنترل‌ها لمسی هستن و می‌تونید عملکرد ضربه دوبل، سه‌ضربه، نگه‌داشتن و دوبار ضربه همراه با نگه‌داشتن رو شخصی‌سازی کنید. تغییر آهنگ، پخش و توقف، تغییر حالت حذف نویز و تنظیم صدا از جمله کاربردها هستن. انعطاف تنظیمات خوبه، ولی اگه با ضربه‌زدن به ایرباد داخل گوش راحت نیستید، این شیوه کنترل ممکنه به اندازه دکمه یا کنترل فشاری براتون خوشایند نباشه.

تشخیص قرارگرفتن داخل گوش، توقف خودکار موسیقی هنگام برداشتن ایرباد رو ممکن می‌کنه. تست فیت سری و پیدا کردن گوشی‌ها با پخش صدا هم وجود دارن. قابلیت پیدا کردن برای زمانی مفیده که ایرباد متصل، جایی نزدیک شما افتاده باشه؛ نباید اون رو با ردیابی مکانی نامحدود اشتباه گرفت. کنار هم قرارگرفتن همین قابلیت‌هاست که تجربه استفاده رو از یه هندزفری صرفا متصل به بلوتوث کامل‌تر می‌کنه.

فیلم و بازی؛ سرگرمی روزمره بله، رقابت جدی با احتیاط

برای فیلم و سریال، وضوح دیالوگ و حضور بیس باعث می‌شه صدا جذاب باشه. افکت Spatial Audio هم تلاش می‌کنه حس بازتر و فراگیرتری ایجاد کنه. اینجا درباره پردازش مجازی صدا صحبت می‌کنیم؛ فعال‌کردنش لزوما همه موسیقی‌ها رو بهتر نمی‌کنه. برای فیلم امتحانش کنید و اگه صدا غیرطبیعی‌تر شد یا جای سازها رو نپسندیدید، خاموشش کنید.

حالت Low Lag برای کاهش تأخیر وجود داره، اما عدد رسمی حدود ۱۱۰ میلی‌ثانیه به شرایط مشخص و اتصال به گوشی ناتینگ با حالت بازی مربوطه. نمی‌شه همین عدد رو برای همه گوشی‌های اندرویدی و آیفون تضمین کرد. برای بازی‌های معمولی، این محدودیت اغلب قابل‌تحمله، اما تو بازی رقابتی که زمان صدای شلیک و قدم‌ها مهمه، تأخیر می‌تونه آزاردهنده بشه. اگه دلیل اصلی خریدتون بازی جدیه، هندزفری سیمی یا مدلی با اتصال کم‌تأخیر اختصاصی انتخاب مطمئن‌تریه.

باتری و شارژ؛ اعداد خوب با شرایط مشخص

در هر ایرباد باتری ۵۳ میلی‌آمپرساعتی قرار گرفته و ظرفیت کیس ۴۶۰ میلی‌آمپرساعته. اعداد زیر، شارژدهی اعلامی سازنده با کدک AAC و صدای ۵۰ درصد هستن و نباید به‌عنوان نتیجه تضمین‌شده استفاده واقعی خونده بشن.

تفاوت زیاد دو حالت نشون می‌ده فعال‌بودن حذف نویز روی شارژدهی اثر قابل‌توجهی داره. بلندی صدا، تماس، تنظیمات و شرایط اتصال هم نتیجه رو تغییر می‌دن. اگه معمولا بیرون از خانه و با ANC روشن گوش می‌دید، عدد ۵۵ ساعت معیار مناسبی برای تخمین استفاده شما نیست؛ ردیف دوم جدول به شرایطتون نزدیک‌تره. ضمن اینکه مجموع شارژدهی با کیس، شامل چند بار برگردوندن گوشی‌ها به کیس می‌شه و پخش یکسره نیست.

در شارژ سریع هم باید بین خود ایرباد و مجموع با کیس تفاوت بذاریم. طبق اعلام رسمی، ۱۰ دقیقه شارژ با ANC خاموش، تا چهار ساعت پخش از خود ایربادها فراهم می‌کنه؛ عدد ۷٫۵ ساعت، مجموع با استفاده از شارژ کیس هست. با ANC روشن، همین فرصت شارژ تا ۲٫۴ ساعت پخش مستقیم می‌ده. شارژ از طریق USB-C انجام می‌شه و شارژ بی‌سیم وجود نداره. برای کسی که قبل از بیرون‌رفتن متوجه باتری کم می‌شه، همین شارژ کوتاه کاربردیه، حتی اگه نتیجه واقعی پایین‌تر از سقف اعلام‌شده باشه.

مقایسه CMF Buds 2 با CMF Buds 2 Plus؛ ارتقا برای موسیقی چقدر مهمه؟

مهم‌ترین دلیل رفتن سراغ CMF Buds 2 Plus، امکانات بیشتر در بخش صداست: درایور ۱۲ میلی‌متری LCP، پشتیبانی از LDAC و پروفایل صدای شخصی مبتنی بر آزمون Audiodo. پروفایل شخصی تلاش می‌کنه تنظیم صدا رو با شنیدن شما هماهنگ کنه؛ بنابراین تفاوتش با مدل معمولی فقط به یک میلی‌متر اندازه درایور محدود نیست. این ویژگی‌ها برای کسی که با دقت به موسیقی گوش می‌ده، دلیل قابل‌فهم‌تری برای هزینه بیشتر هستن.

صدای CMF Buds 2 Plus نسبت به مدل معمولی، در تفکیک سازها و نمایش جزئیات برتری داره، درحالی‌که بادز ۲ ناتینگ همچنان صدایی پرانرژی و مناسب استفاده عمومی ارائه می‌ده. میزان شنیده‌شدن تفاوت به آهنگ، تنظیمات و فیت بستگی داره؛ قرار نیست هر کسی در هر شرایطی اختلاف بزرگی حس کنه. برای استفاده از LDAC هم گوشی باید سازگار باشه. آیفون از این کدک پشتیبانی نمی‌کنه، اما این موضوع به‌تنهایی بقیه تفاوت‌های مدل گرون‌تر رو بی‌اثر نمی‌کنه.

حذف نویز اعلامی از ۴۸ به ۵۰ دسی‌بل می‌رسه، ولی همین دو عدد برای نتیجه‌گیری درباره تفاوت محسوس ANC کافی نیستن. شارژدهی اعلامی بدون ANC هم از ۱۳٫۵ به ۱۴ ساعت برای گوشی‌ها و از ۵۵ به ۶۱٫۵ ساعت برای مجموع با کیس تغییر می‌کنه. حواستون باشه سقف‌های بالاتر مدل گرون‌تر مربوط به AAC هستن؛ با فعال‌کردن LDAC، شارژدهی کاهش پیدا می‌کنه. اگه اختلاف قیمت کم باشه و موسیقی اولویت اصلی شما باشه، پرداخت بیشتر منطقیه. اگه استفاده‌تون عمومی‌تره و فاصله قیمت زیاده، مدل معمولی هنوز انتخاب قابل‌دفاعیه.

مقایسه CMF Buds 2 با CMF Buds 2a؛ صرفه‌جویی یا امکانات بیشتر؟

CMF Buds 2a برای پایین نگه‌داشتن هزینه، بخشی از امکانات رو ساده‌تر کرده: چهار میکروفون داره، حذف نویز اعلامی اون تا ۴۲ دسی‌بله و مقاومت ایربادها IP54 هست. شارژدهی اعلامی بدون ANC هم به هشت ساعت برای ایرباد و ۳۵٫۵ ساعت با کیس می‌رسه. در مقابل، مدل معمولی باتری قوی‌تر، شش میکروفون، ANC تطبیقی، تشخیص داخل گوش و افکت صدای فضایی رو در ترکیب امکاناتش قرار می‌ده.

جالبه که مدل ارزون‌تر درایور ۱۲٫۴ میلی‌متری داره؛ یعنی عدد بزرگ‌تر از درایور مدل معمولی. اینجا دقیقا همون جاییه که نباید از اندازه درایور، کیفیت بیشتر نتیجه بگیریم. تنظیم صدا، نوع دیافراگم و پردازش اهمیت دارن. هر دو مدل AAC و SBC و اتصال به دو دستگاه دارن، پس با انتخاب مدل ارزون‌تر همه امکانات کاربردی رو از دست نمی‌دید.

اگه موسیقی و پادکست استفاده اصلی شماست و اختلاف قیمت قابل‌توجهه، صرفه‌جویی با CMF Buds 2a می‌تونه منطقی باشه. اما برای استفاده طولانی‌تر بیرون از خانه، راحتی توقف خودکار و امکانات کامل‌تر، پرداخت بیشتر برای مدل معمولی توجیه روشن‌تری داره. برای شناخت دقیق‌تر محدودیت‌ها، بررسی CMF Buds 2a رو هم بخونید.

مقایسه CMF Buds 2 با CMF Buds Pro 2؛ کنترل کیس در برابر شارژدهی بیشتر

CMF Buds Pro 2 با درایور دوگانه ۱۱ و ۶ میلی‌متری، پشتیبانی از LDAC و کنترل چرخشی کاربردی روی کیس متمایز می‌شه. با Smart Dial می‌تونید بدون دست‌زدن به گوشی یا ایرباد، عملکردهایی مثل تغییر ولوم و کنترل پخش رو انجام بدید. اگه زیاد از کنترل‌های هندزفری استفاده می‌کنید یا از ضربه‌زدن به گوشی داخل گوش خوشتون نمیاد، این تفاوت در استفاده روزانه محسوس‌تر از خیلی از مشخصات روی کاغذه.

صدای این مدل هم بیس پررنگی داره؛ پس وجود دو درایور به معنی صدای کاملا خنثی یا برتری در همه سبک‌های موسیقی نیست. از طرف دیگه، مدل معمولی در شارژدهی اعلامی دست بالاتر رو داره. با AAC و ANC خاموش، CMF Buds Pro 2 تا ۱۱ ساعت از خود ایرباد و ۴۳ ساعت با کیس اعلام شده؛ درحالی‌که مدل معمولی به‌ترتیب ۱۳٫۵ و ۵۵ ساعت رو وعده می‌ده. استفاده از LDAC روی مدل مجهز به اون، مصرف باتری رو بیشتر هم می‌کنه.

برای انتخاب، دنبال معنی مطلق کلمه Pro نگردید. اگه کنترل کیس، کدک LDAC و ویژگی‌های صوتی اون براتون کاربرد دارن، CMF Buds Pro 2 می‌تونه ارزش هزینه اضافه رو داشته باشه. اگه عمر باتری و هزینه کمتر مهم‌ترن، بادز ۲ ناتینگ انتخاب متعادل‌تریه. در بررسی CMF Buds Pro 2 جزئیات عملکرد این مدل رو هم توضیح دادیم.

آیا CMF Buds 2 ارزش خرید داره؟

ارزش خرید این مدل به این وابسته است که با چه فاصله قیمتی از بقیه خانواده فروخته می‌شه. نقطه قوتش کنار هم گذاشتن صدای سرگرم‌کننده، ANC کاربردی، شارژدهی مناسب و امکانات نرم‌افزاری کامله. برای کسی که در طول روز بین موسیقی، فیلم، تماس و لپ‌تاپ جابه‌جا می‌شه، این ترکیب می‌تونه از داشتن فقط یک قابلیت شاخص مهم‌تر باشه. محدودیت‌های اصلی هم روشنن: جزئیات صدا در حد مدل‌های بالاتر نیست، LDAC و پروفایل صدای شخصی نداره و انتخاب تخصصی بازی رقابتی به حساب نمیاد.

اگه CMF Buds 2 Plus فقط کمی گرون‌تره و موسیقی اولویتتونه، مدل گرون‌تر انتخاب کامل‌تریه. اگه هزینه رو تا جای ممکن پایین نگه می‌دارید و با امکانات ساده‌تر مشکلی ندارید، CMF Buds 2a رو بررسی کنید. CMF Buds Pro 2 هم بیشتر برای کسی جذابه که کنترل کیس و ویژگی‌های صوتی اون رو واقعا استفاده می‌کنه. مدل معمولی زمانی بهترین جایگاه خودش رو پیدا می‌کنه که از گزینه‌های بالاتر به‌اندازه کافی ارزون‌تر باشه و امکانات اضافه‌اش نسبت به مدل پایه‌تر، به کار شما بیاد.

قبل از تصمیم نهایی، گزینه‌های برندهای دیگه رو هم با همین نیاز و بودجه بسنجید. راهنمای خرید بهترین هندزفری بلوتوث کمک می‌کنه ببینید در کنار طراحی متفاوت CMF، چه انتخاب‌های دیگه‌ای برای موسیقی، مکالمه و استفاده روزمره دارید.